استاد سيد محمدعلى احمدى در اوان جوانى و بلوغ با شوق و انگيزهء فوق العاده به منطقهء لومان جاغورى رفته و فرا گرفتن دروس حوزوى را در حوزهء علميهء اين منطقه شروع مىكند . اما پس از گذشت يكسال ، براى اينكه ذهن جستجوگر خود را قانع كند ، راهى كابل مىشود . ورود به حوزهء علميهء كابل نامبرده در سال 1352 ش ، تصميم مىگيرد كه براى ادامهء تحصيل علوم دينى به كابل برود . ابتدا در تكيه خانهء عرفان به مديريت حجت الاسلام والمسلمين شهيد سيد عبدالحميد ناصر ساكن مىشود . در آنجا با طلبه‌اى به نام شكيب كه از طلاب چهاركنت مزار بوده هم حجره مىشود . و بعدها طلبهء ديگرى بنام علىجان دانش از منطقه قوغذار بوسعيد جاغورى به اين جمع اضافه مىشود . بعد از مدتى اقامت در اين مدرسه ، به مدرسهء محمديه كه زير نظر مرحوم شهيد آيت اللّه سيد سرور واعظ بوده مىرود . در اين مدرسه با خوش اقبالى ( هرچند تصادفى ) با شهيد حجت الاسلام والمسلمين شيخ عوضعلى بصير مالستانى و شهيد ايمانى هم حجره مىشود . اين اتفاق ، رويداد مباركى بوده است و منشأ تحول و نگرشى تازه براى ايشان مىشود . ايشان با ورود به كابل و آشنايى با فضاى پايتخت و وضعيت معيشتى مردم به اين فكر مىافتد كه بايد درس طلبگى را رها نموده و به دنبال كار و در آمد و پول باشد ، زيرا از طرفى پدر ايشان پير شده و بار زندگى بر دوشش سنگينى مىنمايد و از طرفى ، ملك و زمين مزروعى هم نداشتند تا از آن طريق امرار معاش نمايند . لذا نزد پدر آمده اين تصميم را با وى در ميان مىگذارد ، اما ايشان به شدت با اين پيشنهاد مخالفت مىكند ، سه بار ايشان از كابل به قره باغ مىآيد تا پدر را قانع كند ، در مرتبهء آخر ، آقاى رحيمى ملاى منطقه را واسطه قرار مىدهد كه پدر را راضى كند . والد ايشان به سختى قبول مىكند ، ايشان به كابل بر مىگردد و در پى كار مىشود . دوست ايشان آقاى شيخ اسماعيل فياض ناهورى برايش دو مورد كار پيدا